Shume artiste, pas klimaksit artistik, behen zap nga ndjenja e harreses. Nuk jane te pranishem (“mjaftueshem”) ne mediume e nuk jane te trajtuar si ne te shkuaren. Prandaj, nje pjese e madhe e tyre, qe kane nevoje qe te jene te adhuruar nga turmat (masat), jetojne per te qene te pranishem ne opinionin publik. Per paraqitje ne mediume, detyrohen vazhdimisht te krijojne “skandale” qe te (ri)shfaqen serish, per te deftuar se jane gjalle. Kusturica nuk ben perjashtim nga ky soj krijuesish. Madje ky jeton per mediume. I vetedijshem se jane mediumet qe e Emirin e ben Kusturica. I vetdijshem qe nuk mund te jetojë me famen e se shkuares, kerkon vemendje. Dhe mori shume vemendje nga dy-tre deklarata mediokre. I vetdijshem qe s’ka per t’i bere realitet, vazhdon te marrë vemendje. Reaguesit, gjithashtu nga deshira per te fituar vemendje, polemizuan me te. Te tjeret e mbitrajtuan. I dhane aq peshe sa ai nuk eshte ne gjendje ta mbaje. Nemanja nuk eshte me Emiri. Madje edhe ai e di kete. Sa per...

Në një artikull të sotëm në gazetën Shqip, Andrea Stefani shkruan: “Kur në vitin 2005 Berisha përgatitej të vinte në pushtet, jo pak figura politike dhe të ‘shoqërisë civile’, përhapën legjendën se ‘ai kish ndryshuar’, se kish hequr dorë nga dëshira për pushtet absolut, se ishte i vetmi që ‘do luftonte korrupsionin’” Këto fjalë të Stefanit më kujtuan se, në atë kohë, si një partizan i përjetshëm i rotacionit periodik të pushtetit, edhe unë kam botuar një shkrim për ndryshimin e Berishës (të cilin po e risjell të plotë më poshtë). Jam bërë pishman, shumë pishman, për këtë shkrim…   Strom Thurmond dhe ndryshimi i Berishes    “Strom Thurmond  beri ate qe shume pak njerez e bejne pasi kalojne moshen 50 vjec: Ai vazhdoi te ndryshoje”.   Keto fjale te senatorit amerikan Joseph Biden, thene ne cermonine e varrimit te kundershtarit te tij politik, ish-senatorit 100-vjecar nga Karolina e Jugut, ka jave qe i pertyp ne mendje.  Ne menyre te vetvetishme, ato me...

Në shkrimin e tij me titull “E keqja më e vogël ndërmjet moralit e politikës”, të publikuar në “Mapo” gjatë fundjavës, Gjergj Meta i ka dhënë munxët tezës së hedhur në këtë moment elektoral se “duhet zgjedhur më pak e keqja mes dy të këqijave”. Nuk është ai i pari që e bën këtë. Ka dhe të tjerë që e bëjnë, dhe të gjithë ndajnë idenë se “kur zgjedh mes dy të këqijash, ti ke zgjedhur të keqen, gjithsesi”; frazën në thonjëza e thotë germë për germë dhe Gjergj Meta. Është e vërtetë? Sigurisht, që është e vërtetë. E është mirë që theksohet, pasi ka shumë shqiptarë që e kërkojnë ndryshimin (jo vetëm këtë herë) me idenë, shpresën a besimin naiv se “janë duke bërë zëvendësimin e një të keqeje me një të mirë”. Ka shumë socialistë që gjatë muajve të fundit, qysh kur unë kam zënë të inkurajoj, promovoj e mbroj idenë e një koalicioni të ligjsh me synimin për të mundur më të ligun, nuk ma pëlqejnë kualifikimin “koalicion të ligjsh”, që në ndonjë rast e kam rënduar me fjalë edhe më të forta. Nuk ma...

Kam marrë vendimin tim brenda pak ditësh dhe pse prej kohësh ideja më vinte ndër mend. Nuk kam shumë miq që s’kanë adresë në facebook, por ata duket se nuk ia kalojnë keq. Në rastin tim, rrjeti social ishte një mjet shumë i dobishëm për të komunikuar në jetën e përditshme me miqtë më të ngushtë dhe për të mbajtur kontakt me ata më të largët. Gjatë viteve kisha formuar dhe një arkiv të vogël fotografik, pushimesh dhe eventesh. Përtej këtyre dy aspekteve, shumë gjëra filluan të mos më bindnin; jo për shkak të përmbajtjes dhe funksioneve të Facebook-ut, por për atë çfarë unë përdorja. Duke e vendosur Facebook-un si homepage (faqe të parë), në çdo hapje të kompjuterit, gjendesha automatikisht “i pushtuar” nga publikimet e miqve dhe të njohurve (një total prej rreth 500 personash). Pasoja ishte që, duke u kthyer i lodhur nga universiteti në pasditen e vonë, lexoja kalimthi lajmet, në një proces pothuajse pasiv, vetëm nga kurioziteti për të lexuar atë ç’kishte ndodhur gjatë ditës. Për të...

“Shqip”-i i djeshëm ish hapur me një lajm, që nuk e kishin të përditshmet e tjera. “Lobistët e PD-së paralajmërojnë trazira”, thuhej në titullin kryesor të faqes së parë dhe merret vesh se, po ta kishin, gazetat e tjera do ta trajtonin këtë lajm në të njëjtën mënyrë e me të njëjtën vëmendje. Por nuk e kanë pasur në dorë emailin që përfaqësuesi i kompanisë amerikane “Podesta Group”, njëfarë John Anderson, u ka dërguar mediave të ndryshme nëpër botë me synimin për t’i informuar mbi zhvillimin më të fundit në vendin e shqipeve. Është fjala për këtë çështjen e anëtarit të KQZ-së, që Berisha don ta zëvendësojë me një të vetin. Nuk duket nga ato zhvillime, për të cilat do të lipsej e do të justifikohej një ndërhyrje e kësaj kompanie të famshme lobimi, të cilën Berisha e paguan për të lobuar, kështu thonë letrat, në favor të shtetit shqiptar (sipas “Shqip”-it, kjo kompani ka marrë nga qeveria shqiptare deri më tani 720 mijë dollarë), por lobuesit amerikanë janë vënë automatikisht e me ngut...

Ndërkohë që po qetësohet turbullira e koalicionit PS-LSI, po dalin në sipërfaqe forma alternative veprimi që synojnë të kuantifikojnë pakënaqësinë ndaj koalicionit, apo mungesën e besimit tek gjithë klasa politike. Përfaqësues të shoqërisë civile, aktivistë, qytetarë po synojnë të kanalizojnë mungesën e shpresës nga politika në një formë demokratike, mundësisht të numërueshme, që njihet si “vota e bardhë”, apo “vota anti”. Ndryshe nga abstenimi i qëllimshëm në zgjedhje, i cili mund të lexohet lehtësisht si tregues i apatisë qytetare, vota e bardhë/anti nënkupton pjesëmarrjen në proçesin e votimit – pa i bërë bisht të drejtave qytetare – duke e hedhur fletën në kutinë e votimit ose të bardhë, ose duke “u vënë kryqin të gjithëve”. Pavarësisht formës specifike së përdorur, mesazhi është në thelb i njëjtë: refuzimi en block i klasës politike.  Është për t'u admiruar ajo pjesë e shoqërisë që trazohet nga të tilla dilema morale dhe që kërkon të veprojë në lartësinë e vlerave në të...

  Nuk ka mbetur shumë për të thënë për koalicionin e 1 prillit, thuajse të gjitha janë thënë. Kam vetëm copëra mendimesh. Ne e kemi reduktuar qenien tonë qytetare në ngopjen e barkut, qoftë edhe me “një gjellë që ta shpif” (siç e quan Muç Nano). Më kujton edukatoret e kopshteve të Enverit, që ua ushqenin me zor gjellën e shpifur 3 vjeçarëve. Që e villnin. Kur rritesh, mëson ka dhe një alternativë tjetër: një gjellë që ta shpif mund të mos e hash. Mund të vuash urie, por më mirë se të vjellësh tërë jetën. Mund ta refuzosh në heshtje, mund dhe t’ua përplasësh pjatën ballit. Koha e liderëve-edukatore që ushqejnë me zor fëmijët në çerdhe duhet të ikë. Duan ta shesin idealizmin për moralizëm. U bie më mbarë. Moralizmi, mban mbi vete stigmën e atij që bën dërr-dërr. Nuk është moralizëm, dhe nuk po ua shet njeri. Është idealizëm, pavarësisht se s’dua ta kuptojnë. Duket sikur ka pak për të bërë për të kundërshtuar aleancën e 1 Prillit. Jemi si rusët, kur panë që Medvejev-Putin u bënë...

Duke qenë ithtar i debatit të lirë e qytetar, pse jo edhe polemikës, unë shpesh jam “viktimë” e paragjykimeve dhe keqkuptimeve nga më të ndryshmet. Prezantimi i fakteve të kundërta për një ide a koncept nuk të ligështon, por të forcon edhe moralisht, edhe në spektrin e dijeve. Vetëm se për debat të lirë duhen disa parakushte. Nuk debatohet dhe nuk polemizohet me kategoritë si “populli”, “kombi”, “feja”, por me autorë individë, ose grupe autorësh; Mund të polemizosh me hoxhën, por jo me xhaminë si objekt kulti, me priftin ose papën, por jo me Kishën katolike ose ortodokse. Me doktrinën fetare, por jo me librat e shenjtë. Me bartës institucionesh, por jo me institucionin... Së pari të menduarit kolektiv shfaqet vetëm në referendum, dhe madje vetëm për çështje të jetës civile, të polisit, res - publikës, por s’ka debat me konstitucionin shpirtëror të akëcilit. Nuk ka debat me ata që mendojnë kolektivisht, sepse në mendësi dhe bindje të lirë individi i lirë nuk bën “ne” me askënd! Ata që...

Niveli i tërheqjes së fëmijëve në shkollë, të paktën në Arsimin Bazë është ulur dhe ulja është më tepër se e ndjeshme – është në nivelin e vendeve më të varfra në botë. Parametrat po konfirmojnë afrikanizimin e Shqipërisë. Manipulimi i statistikave zyrtare është një tregues i një problemi edhe më të mprehtë ndërsa analiza e realitetit është një mungesë e vazhdueshme, si një karakteristikë tipike e një vendi të varfër.

Për hir të së vërtetës, Kreshnik Spahiu dhe Aleanca Kuqezi kanë qenë më të hapur dhe më të drejtpërdrejtë me PS-në. Ata, në më se një rast, kanë deklaruar se ne jemi gati të bëshkëpunojmë me cilëndo forcë politike që kërkon të largojë nga qeveria shtetasin Berisha. Kanë shtuar më pas edhe kritere të tjera që janë konform me linjën e tyre politike dhe të natyrshme gjithashtu. Për hir të së vërtetës, Edi Rama nuk e ka pëlqyer shumë këtë sjellje të hapur dhe të drejtpërdrejtë të Spahiut. Insinuata e tij e fundit se AK-ja me retorikën e ashpër kundër korrupsionit mund të jetë një çifte e fshehur e Berishës dhe PD-së për të krijuar klimën e antiplotikës dhe për t’i penalizuar të gjithë, ishte një ftesë nervoze jo shumë e studiuar dhe mbartte frikë. Me hapjen drejt LSI-së Edi Rama provoi të paraqitej si një lider pragmatik që ka si synim kryesor pushtetin dhe më pas reformat që ai ka paraqitur. Mirëpo marrja e pushtetit dhe ndarja e tij janë dy gjëra të ndryshme. Në qoftë se duhet të...

Një ndër argumentet që sjellin disa kundërshtarë të marrëveshjes PS-LSI është ai i një koalicioni opozitar që duhej ta bazonte strategjinë elektorale tek karta morale e antikorrupsionit. Dhe si shembull në mbështetje të këtij argumenti, sjellin fushatën e dikurshme “Me Duar të Pastra” të Berishës, që, sipas tyre, e solli në pushtet në verën e 2005-ës.   Zgjedhjet e vitit 2005 janë, në fakt, një ngjarje tejet e veçantë në hisorinë 100-vjeçare të shtetit shqiptar. Ato shënojnë rastin e vetëm kur pushteti është tranferuar në Shqipëri me votën e popullit në një klimë paqësore. Nuk u zhvilluan ato zgjedhje pas muajve të mbushur me protesta masive, djegie, vrasje, shkatërrim e kaos, siç ndodhi para zgjedhjeve të shtatorit 1997. Nuk u zhvilluan ato zgjedhje pas një viti traumatik të mbushur me vrasje politike, greva urie, eksode e djegie pronash shtetërore, siç ndodhi para zgjedhjeve të marsit 1992. Dhe duke shkuar më thellë në kohë, as që mund të krahasohet fare klima në të cilat u...

Raportimi më i fundit i INSTAT për rënie të konsumit duhet të ketë bindur edhe më optimistin tek ne, se ekonomia shqiptare është tashmë përballe problemeve serioze. Rënia e konsumit është para së gjithash mungesë parash, mungesë besimi, klimë biznesi e tejzgjatur në përkeqësim. Rënia e konsumit është shenjë së pari e rënies së tregtisë. Kjo do të thotë më pak para në qarkullim, më pak të ardhura nga taksat e për pasojë, më pak investime. Nëse e vazhdojmë efektin zinxhir, rënia e investimeve është rënie e punësimit dhe e prodhimit. Të gjitha këto kanë ndodhur tashmë në ekonominë tonë me një vijueshmëri e intesitet tronditës. Që në kohën kur disa muaj më parë përmbaruesit privatë filluan të zbërthejnë vidat e makinerive të një fabrike prodhimi birre, u pa qartësisht se biznesi privat po hynte në një fazë problematike. Arsyeja pse ndodhte kjo përplasje bankë-biznes publikisht ishte mosaftësia e shlyerjes së kredisë prej miliona euro. Në pamje të parë duket se gjithshka funsionon në bazë...

Debati mbi koalicionin parazgjedhor PS-LSI, i vetë-pagëzuar si koalicioni i “1 Prillit”, shkaktoi një furtunë të madhe ku morali përplaset plot tërbim me interesat. Gjithëkush tha gjithçka duke polemizuar me gjithëkënd, prandaj nuk ka ngelur më asgjë e re për të thënë. Në këto ditë 'Prilli të thyer' do të mbizotërojë një lloj qetesie gënjeshtare, si ajo që ngjet pas një furtune. Fjalët dhe argumentat do të rrallohen. “Tradhëtia” do të dhembë më pak në njerën anë, e llogaritë me gishta nën tavolinë do të bëhen më të shpeshta në anën tjetër. Tek-tuk do të dëgjohet ndonjë ofshamë – si çirrje e pazëshme e të plagosurve të luftës. E pak nga pak do t'i kthehemi normalitetit. Një normaliteti anormal në një realitet ireal.   Ndërsa mjegullnaja e emocioneve, qëndrimeve e parimeve fillon të shpërbëhet, njerëzit, e veçanërisht partiakët, do të mobilizohen në llogoret e tyre. Do të arsyetojnë se jemi në gjëndje lufte e sakrifica të tilla janë të nevojshme. Do të mendojnë se një vend pune më...

Marrëveshja tronditëse mes Ramës dhe Metës shënon fitoren e politikës koniunkturale mbi atë elektorale. Natyrisht, politika elektorale dhe koniunkturale janë dy kategori  analitike, pasi asnjëra nuk ekziston në mënyrë të pastër në realitet. Politika gjithnjë përmban si dimensionin elektoral, edhe atë koniunktural. Megjithatë, këto dy dimensione duhen dalluar për të kuptuar atë që po ndodh sot në skenën tonë politike.Nëse politika elektorale nënkupton mobilizim dhe rritje të elektoratit për të ardhur në pushtet, politika koniunkturale nënkupton rigrupim të elektoratit ekzistues për të marrë pushtetin. Nëse politika elektorale i drejtohet elektoratit, politika koniunkturale i drejtohet tavolinës. Pra, nëse politika elektorale bazohet te fryma, politika koniunkturale bazohet te matematika. Nëse në politikën elektorale votuesi shikohet si subjekt politik apo si qytetar, në politikën koniunkturale votuesi shikohet si klient. Në këtë aspekt politika koniunkturale është produkt i...